فرداي روشن

خواستم یه متنی هم در مورد برنامه ی خنده وانه نوشته باشم
 من قسمت های زیادی از این برنامه را دیدم
 به نظرم باید از رامبد جوان به عنوان نماد لبخند ایران یاد کنیم
 چون رامبد تنها کسی هست که
 در این شرایط بسیار سخت
 در غمگین ترین کشور جهان
 در بین آدم هایی که در لیست بیماری های روانشناختی من بهتره بگم براتون 

  نام های مختلفی جدا از نام های اهل علم دارم
 که اکثرا مخاطبینم با این نامها آشنا هستند
 در این لیست من بیماری هست به نام کویر زدگی
 آدم های کویر زده کسانی هستند که شادمانی را نمی شناسند
 دیدند و حتی شنیدند
 اما ازش چیزی نمی فهمند
 آدمای شاد را مسخره می کنند
 افراد پر شور را سبکسر می نامند
 اگه فردی به فضای خشک جمعی تراوت بده باهاش قطع رابطه می کنند
 یعنی کلا این افراد ضد حالند
 اوه اوه مراسم های شاد دیگران را به غم می کشونن
 آخرش اینه که افراد شاد و پر انرژی را ببخشید روانی می دانند
 این با بیماری که میگن انرژی منفی از خودشون متصاعد می کنند
 فرق داره
 گاهی که حالشون خیلی خیلی خوب هم باشه مثل یک مجسمه فقط ملازمان را به حضور می خوانند
 به نظرم رامبد کار بسیار سختی می کنه که در بین آدم های کویر زده ی این سرزمین
 پیغام زندگی جریان دارد را منتشر کرده
 و جالبتر اینکه
 رامبد با مسابقه ی لب خوانی
 به ناشنوایان نشون داده لب خوانی اصلا کار خجالت آوری نیست
 گاهی میتونه یه تفریح دوست داشتنی باشه
 به اطرافیان یک فرد نابینا با مسابقه ی پنج ثانیه فهمونده  
 میشه در یک جمع حتی با یک فرد نابینا شاد بود و خندید
 حتی با یه مسابقه ای بود خنداننده شو
 به فرد نابینا فهموند کلام طنز بدون توانایی دیداری هم میتونه زندگی را به خیلی از آدمها یاد بده

 خلاصه رامبد جوان در این روزگار متلاطم پریشان دلهای کویرزده ی زیادی را به آبادانی رسوندی خدا قوت